Happy slappin’?

Vrijdagochtend. Een kop koffie, boterham en het ochtendjournaal op tv. Happy slapping komt weer voorbij. Jongeren die wildvreemde mensen in het openbaar klappen geven en dit met hun mobieltje vastleggen. En het liefst maken ze dit online wereldkundig. Wat een kick..? En weer gaat een fenomeen mijn begrip van en voor menselijk gedrag voorbij.

Vrijdagavond. Ik sta met een fohn te wachten in de rij bij de servicebalie van de Mediamarkt in Hoog Catharijne. Ik hoor een groep jongeren buiten de schuifdeuren hard roepen en duidelijk aandacht vragen. Ik erger me aan ze zoals ik me wel vaker aan schreeuwende-kippen-zonder-koppen erger. De fohn neemt de Mediamarktknul na een hoop gejokkebrok van mij terug (natuurlijk heb ik de fohn wel 1 keer uitgeprobeerd. En natuurlijk was ik me niet bewust van het feit dat een fohn een ‘hygieneproduct’ is en dus niet gebruikt geruild mag worden. En natuurlijk vind ik het onzin… een gebruikte electrische tandenborstel, een vibrator, oke. Die ruil je niet. Maar een fohn?). Ik loop de schuifdeuren uit richting de trap om het verlaten Hoog Catharijne te verlaten. Daar tref ik bovenaan de trap de 5 jongens aan. Ze staan met hun ruggen naar me toe. Ik loop tussen ze door om de trap af te kunnen lopen.

Ineens krijg ik een knal op mijn achterhoofd. BAFFH! Een hand, een vuist, ik weet het niet. Ik schrik me rot! Ik draai me om, kijk omhoog naar het begin van de trap en roep nog ‘doe normaal man!’ terwijl een van de jongens lacht en nep-verschrikt zijn hand voor zijn mond houdt en zegt ‘oooh!’. Een ander neemt me op met zijn mobiele telefoon. ‘Je mag hem wel pijpen hoor, kom maar!’ zegt een ander. De kwaadheid die ik voel wint het niet van de angst en ik loop door. Adrenaline spuwt zich een weg door mijn lijf. Weg hier. Ik versnel. Fietsslot open en wegwezen…

0900-8844

Politie: ‘Politie, goedenavond’.
Ik: ‘Ja, hallo, u spreekt met…, ik ben volgens mij net slachtoffer geworden van happy slapping.’
Politie: ‘oohw, ik dacht dat dat inmiddels over was?’
Ik: ‘…’

Ik geef het signalement en de locatie door. En fiets nog steeds in de hoogste versnelling door naar mijn ymprov-repetitie.

De dagen erna. Lopen door de stad, gehaast voortbewegen door het station, zitten in een trein, wandelen door smalle straatjes met mensen. Ik hou iedereen in de gaten. Wie gaat er in de trein achter me zitten? Waarom loopt die jongen ineens zo dichtbij? Het leven in de openbare ruimte voelt door deze ene knal in 1 keer helemaal anders. Ik beweeg me schichtig voort, kijk gespannen om me heen, bereid me voor op de onzichtbare vuisten die om de hoek kunnen ‘hangen’.

Hallo wantrouwen…

Politie: ‘we gaan de camerabeelden bekijken’
Ik heb niets meer van hem gehoord.

Kwaad dat zulke kutjongens hiermee wegkomen en zich opper machtig zullen voelen. Zou hun geweten zo onderontwikkeld zijn dat zij hier niet eens meer over nadenken?