Ik sta langs de kant. Voor mij komt een gigantische colonne mensen voorbij, in alle kleuren die maar denkbaar zijn. De menselijke diversiteit heeft zich nooit eerder zo aan mij getoond. Van elke stam of bevolkingsgroep ter wereld komt er een groep van zo’n 200 mensen voorbij lopen, in een synchrone stap. Ieder weet waarom hij hier is, op deze dag, op dit moment. Ook ik weet het, althans, ik weet dat ik het weet. Maar wat de reden is? Iedereen is uitgedost, toont zich op zijn mooist, vandaag is de dag! Opeens zie ik een grote groep Masai-vrouwen langslopen, met hun borsten bedekt met rode bloemen, maar lopend op knalrode hoge hakken?! Vreemd, maar ik accepteer het in het moment. Dan komt er een indrukwekkende lange, slanke man naar me toe, met zijn handen voor zich uitgestrekt. Hij houdt de stukken vast van wat ooit een metalen vork of dolk was, wel 40 cm. lang. Ik zie het ding met al zijn bewerkte details nog zo voor me. De man kijkt me aan met een blik die er vol op vertrouwt dat ik hem kan helpen zijn geliefde instrument te repareren. Hij heeft mij gezocht, specifiek mij! En ik weet dat ik inderdaad degene ben die het kan, de enige zelfs. We weten dat zonder het uit te spreken. Ik voel dat dit voorwerp geen wapen is, meer een instrument dat hem helpt zichzelf en zijn volk te voeden. En het is van levensbelang. Ik zeg hem (in welke taal?) dat ik hem ga helpen en loop weg om binnen (in een zeer modern ogend gebouw, compleet van glas) iets te halen waarmee ik het instrument kan maken. Dan zie ik mijzelf in de weerspiegeling van het glas, iets dat me nog nooit is gebeurd in een droom. Mijzelf aankijken in een droom. Ik zie dat ik een zwarte wijde broek aan heb en een satijnen knalgroene bloesje met zwarte stipjes, kleding die inderdaad in mijn kledingkast ligt. Terwijl ik mijzelf zie, besef ik dat ik dat wat ik dacht nodig te hebben om de man te helpen, al heb, in mijzelf. Ik draai me dus weer om en zie hoe de bonte stoet mensen blijft lopen. Oneindig lang lijkt de stoet die vanuit de horizon doelgericht naar deze lokatie toekomt. En dan word ik wakker van mijn wekker…
Dit was een droom anders dan alle anderen die ik mij herinner. Zoveel details, zoveel beweging, zoveel symboliek en het mijzelf aankijken in een droom! En van dit alles heb ik niets gezien op tv ofzo, geen idee waar deze input vandaan komt!
Ik ben er nu nog van onder de indruk…
Hoe kijken jullie tegen dromen aan? Is het een vorm van verwerking van dingen die je bezighouden? Of is het een willekeurige stroom van beelden? Of iets anders?
