What are the odds…

Misschien begint het je inmiddels al te vervelen en/of vind je me te weinig geloven in toeval, maar ik vind het toevallig wel heel veel toevalligheden bij elkaar zo…

Gisteravond. Ik had de dag doorgebracht bij een neef van mijn vader en zijn gezin in de buurt van Arnhem. Ik kom gemiddeld bezien eens in de 3 jaar bij hen, zelden dus. Netjes afgeleverd bij de trein, installeer ik me met mijn tas en krantje. Ik zwaai mijn familie uit. En ontvang een sms. Van Ries (uit ‘lenen doet wenen’).

‘Heb je vrijdag iets te doen?’

Ries en ik zijn van de sms-communicatie. Toen ik hem laatst een keer belde als reactie op een sms van hem, was hij in lichte shock. ‘Ik moet er even aan wennen dat je me belt!’ Ik besloot dit weer te doen. Hij neemt op.

Ik: ‘ik zit in de trein, maar wil je even laten…’
Hij: ‘ik zit ook in de trein. In welke trein zit je?’
Ik: ‘ik zit in de trein van Arnhem naar Utrecht.’
Hij: ‘HUUUH?’
Ik: ‘Wat HUUUH?’
Hij: ‘ik zit ook in de trein van Arnhem naar Utrecht!’
Ik: ‘in degene die nu net vertrekt?’
Hij: ‘JAA!’
Ik: ‘Yeah right…’ (context: hij heeft wel eens eerder gedaan alsof ‘ie ergens was waar ik was, terwijl dit niet zo was)
Hij: ‘ECHT!’
Ik: ‘ik kom nooit in Arnhem en zit dus nooit in deze trein!’
Hij:’ik ook niet!!’

Hij zat met zijn neef in de trein en bij mij was geen plek meer voor 2 personen erbij, dus ik pakte mijn spulletjes en zocht hun coupé op. Een vriendelijke mijnheer bood me een plek naast hem aan en zo zat ik dus ineens tegenover Ries. Wat niet gebeurd zou zijn als hij me niet gesmst had, en ik hem niet vervolgens zou hebben gebeld… Dit was de aanleiding voor het vertellen over alle toevallige ontmoetingen die Ries en ik al hebben meegemaakt in de twee jaar dat we contact hebben. Dit leidde vervolgens weer tot een aantal zaken:

* Ries en ik doken de kroeg in bij aankomst op Utrecht CS. Als je al weken probeert om tot een afspraak te komen, maar dit steeds niet lukt, kun je maar beter van het ‘toeval’ gebruik maken en de ruimte en tijd gebruiken die je geboden wordt.
* De vriendelijke mijnheer die zijn tassen voor me van de bank haalde, zodat ik kon zitten, had zich blijkbaar erg goed vermaakt met de verhalen die ik (notabene in een stiltecoupe, zo bleek later…) vol enthousiasme had zitten vertellen. Zo ontdekte ik bij thuiskomst toen ik zowel op mijn blog, als op mijn Hyves en mijn YouTube pagina berichtjes en zelfs een ‘adoratiemelding’ van hem vond (ik had bij het uitstappen als grap even mijn url geroepen door de coupé, voor het geval er mensen waren die wilden weten hoe het laatste verhaal dat ik aan het vertellen was, afliep…). Zo krijg ik nog eens fans!