Ik zoek God (.nl)

Neen, lieve leesvrienden, niet ik zoek God. Maar als er een website voor bestaat, zal er vast ook wel een doelgroep zijn? Nou behoor ik niet tot die doelgroep, alhoewel ik op basis van die uitspraak voor de dame die ik in de trein tegenkwam, juist wel de doelgroep ben. Haar doelgroep…

Ik zat tijdens één van mijn vele treinritjes Amsterdam – Utrecht (en v.v.) tegenover een dame type ‘grijze muis met gereformeerd tenue’. 27 lange minuten vroeg ik mij af of het mijn paranoïde stemming was of dat zij me daadwerkelijk nogal afkeurende, starende blikken gaf. Ze keek niet eens weg als ik testend terugkeek. Ik moest het wel heel erg bont hebben gemaakt dus? Zelfkritisch gleed ik met mijn ogen langs mijn lichaam, op zoek naar imperfecties die haar aanleiding zouden kunnen geven tot deze kille non-verbale communicatie. Akkoord, mijn jurkje was beduidend korter van lengte dan haar versie, maar mijn knieën waren nauwelijks te zien! De dikke panty eronder had geen ladders en bedekte bovendien alles wat er aan huid zichtbaar kon zijn, dus dat was het ook niet. Make-up? Nauwelijks, hooguit de ‘naturel-look’! Verdere beïnvloeding van wat God me gegeven heeft..? Goed, ik hou mijn wenkbrauwen bij, maar ik vind dat je elk mens zijn voorkeur moet laten. Door mensen als zij heeft de schaamluis misschien toch nog een kans op overleven. Credits where credit is due! Mijn haar? Netjes gekapt. Mijn schoenen? Ik had toevallig die dag niet het paar aan dat ik altijd draag met die leuke ‘gedragen’ stijl. Nee, een net paar laarsjes droeg ik. Zelfs fris gehakt en gezoold. Ik vroeg me ineens af waarom zij er niet uitzag alsof zij bezig was met wat ik wel niet over haar zou kunnen denken… Waarom ík eigenlijk wel?

Zonder dat ik het merkte, naderden we Utrecht CS. Mijn adem stokte even toen ze ineens haar arm naar me uitstak. Ze plakte iets dat leek op een glimlach op haar gezicht en legde een klein foldertje voor me neer. ‘Alstublieft’. En weg was ze. Ik was zo in de war gebracht door haar plotselinge actie en snel opgetrokken glimlach, dat ik versuft bleef zitten. Ik bedacht me nog net op tijd dat ook ik hier uit moest stappen, dus stond op en stopte het foldertje in mijn jaszak. Op het perron keek ik naar wat ze me nou eigenlijk gegeven had. Tja. Wat zal ik erover zeggen? Dat de fans van God hun communicatiestrategie gemoderniseerd hebben? Absoluut. Je zou het eigenlijk zelf even in handen moeten hebben, dit uitklapboekje. Het ziet er aantrekkelijk en behapbaar uit. Met eenvoudige tekeningen en korte tekstjes wordt stap voor stap het een en ander uitgelegd over hoe de zondige mens het contact met God is kwijtgeraakt en hoe we hem weer terug kunnen krijgen op de troon van ons leven(!). Met zelfs een handige (succes gegarandeerd?) gebedsoefening waarmee ik Jezus Christus in mijn leven kan binnenroepen. En dus met een website: www.ikzoekgod.nl Als communicatiegek kan ik het niet laten om hier meteen op te merken dat het foldertje in een compleet andere stijl is uitgevoerd dan de website en da’s niet strategisch. Maar goed.

Maar waarom ze in hun moderne aanpak dit soort foldertjes laten uitdelen door angstaanjagende, intimiderende oude
dames die in hun communicatie naar mij compleet tegenstrijdige signalen uitzenden? Ik vond haar helemaal niet oprecht met die glimlach van haar en had bovendien het gevoel dat zij met haar strenge ogen even bepaald had dat ik wel een ongelovige moest zijn (en dat ik die afkeurende blikken dus verdiende ofzo?). Was het misschien juist haar doel geweest om mij een beetje te intimideren en onzeker te maken over mijzelf, zodat ik vervolgens zoveel mogelijk open zou staan voor haar boodschap? Zodat ik direct zou roepen ‘Ja, Jezus, wilt u a.u.b. regeren op de troon van mijn leven? En mij veranderen, zo, dat ik word zoals u het graag wilt!’ (tekst uit het foldertje). We zullen het niet weten. Mijn gevoel richting God en Jezus Christus verbetert in ieder geval niet met dit soort acties.

Zal ik ze toch maar een communicatieadviesje mailen?