Lokatie: Kinderdagverblijf in De Meern
Personen: Julian, Ymke en Lieke, allen 3
Twee uitspraken die mijn mondhoeken deden krullen afgelopen vrijdag…
Julian, Ymke en Lieke zitten aan een klein tafeltje op dito stoeltjes rustig locomotieven uit te knippen. Rust alom. Tot Julian verveeld raakt en om zich heen zoekt naar andere zaken om te knippen. Ik wacht in spanning op wat komen gaat. Julian tegen Ymke: “Ik ga JOU knippen!” Ymke (op zeer beteuterde toon): “Neehee, dan word ik héééél erg stuk!” Ik had het niet mooier kunnen verwoorden…
Ik blader door het schriftje van Lieke waarin de dagelijkse gang van zaken door KDV en ouders heen en weer beschreven wordt. Voorin zie ik een foto van Lieke van een jaar of 1,5 geleden. Ymke tegen Lieke: “Hier ben je kleiner geworden, hè Lieke?” Tja, dat tijd een chronologisch fenomeen is, is misschien wel helemaal niet zo vanzelfsprekend…
Wordt het niet eens tijd voor een kinderboek dat geschreven is zoals een kind het zou doen? 
oktober 15, 2007 at 6:02 pm
Leuk! Ik vraag me af of kinderen zitten te wachten op een boek met kinderlogica. Volwassenen vinden kinderlogica, -verhaaltjes en -tekeningen altijd erg leuk, maar kinderen houden volgens mij meer van ‘volwassen’ dingen die speciaal voor hen zijn gemaakt.
Ik zie trouwens dat je je weblog hebt aangepast, met rechts de meest recente reacties. Handig! Zo wordt het makkelijker om de discussies te volgen.
oktober 15, 2007 at 6:20 pm
De fase waarin kinderen dingen leuker vinden voor oudere kinderen/mensen dan hun eigen leeftijd, begint voor zover ik weet pas later… deze kids zijn pas 3 en hebben vaak nog geen besef van dat hun manier van denken en spreken beduidend anders is dan die van ons, en dat onze manier de manier is die we van hen uiteindelijk ook verwachten (en terecht
). Ik denk dat deze leeftijd dus bij uitstek een leeftijd is om een kinderboek te proberen dat wat meer bij hun eigen beleving ligt… natuurlijk komt er een punt waarop we gaan zeggen ‘maar zo hoort het eigenlijk niet’, maar we staan het geloven in Sinterklaas toch ook toe en koesteren dit voor zolang een kind erin gelooft? Ook daar speelt leeftijd en de groeiende realistische (kritische, ongelovige) kijk op de wereld een bepalende rol! Dus ik ben het met je eens bij kinderen vanaf een bepaalde leeftijd, maar bij deze peuters zie ik zo’n boek toch als een leuk experiment! 
oktober 15, 2007 at 6:48 pm
Ach ja, je kunt het altijd eens proberen natuurlijk. Maar ik zie de toegevoegde waarde niet zo. Volgens mij herkennen kinderen een boek met onnavolgbare kinderlogica niet eens als ‘anders’. En ze leren er zeker niks van!
oktober 15, 2007 at 6:52 pm
Oef Christiaan, dat vind ik wel heel erg rationeel/functioneel kijken naar kinderen en kinderboeken. Wat dacht je van de beleving? Moet een kind overal iets van leren of mag een 3-jarige ook gewoon gevoed worden in zijn/haar fantasie en simpelweg ‘beleven’? En leren doen ze via kinderboeken op zoveel manieren naast puur de taal goed beheersen, zoals leren over de inhoud, de vormen van voorwerpen etc.. En daarnaast kan een boek dat meer hun eigen taal spreekt zeker helpen om hun beleving te versterken. Maar, ik ga het zelf niet schrijven i.i.g. Veel te ingewikkeld als je het mij vraagt
.
oktober 15, 2007 at 7:56 pm
Ik zeg toch niet dat ze er per se iets van moeten leren? Het is natuurlijk wel mooi meegenomen, zeker als kinderen het tegelijkertijd hartstikke leuk vinden. En dat gaat vaak heel goed samen: spelen is in feite één groot leerproces.
Maar goed, als een boek alleen maar ‘leuk’ is, is het natuurlijk ook goed. Alleen vraag ik me af of kinderen een boek met kinderlogica wel leuk vinden. Ik heb bijvoorbeeld nog nooit een kind met veel plezier zien kijken naar een kindertekening. Nee, dat vinden alleen maar volwassenen leuk!
oktober 15, 2007 at 8:10 pm
Aan de andere kant zijn bepaalde kinderprogramma’s qua structuur juist helemaal op kinderen en hun voorkeuren afgestemd. Ik noem bv. de Teletubbies waarin wordt gewerkt met het gegeven dat kinderen van de doelgroepleeftijd leuke dingen graag nog een keer en nog een keer te zien en horen krijgen. Dat is ook een stijl/vorm element in kindermedia dat voor ons als volwassenen anders werkt. Het kinderboek waar ik het hier over heb zou bovendien niet daadwerkelijk door een kind geschreven gaan worden, maar wel meer aansluitend bij hun beleving en taal, dus wel door een volwassene. Dus daar gaat je vergelijking met hoe kinderen kijken naar tekeningen gemaakt door kinderen, niet helemaal op. Maar ik ga eens testen met een mini-verhaaltje hoe het bij peuters overkomt als ik meer in hun taalgebruik en tijdsidee vertel. Ik zal verslag doen van het resultaat bij deze N=1 steekproef!
oktober 16, 2007 at 9:51 am
Eén van mijn 68 lezers van mijn boekje ‘Gekkengoud’ was een 10 jarig meisje. Nou dacht ik zelf dat het een 18-plus boek was maar ze vond het geweldig en ze begreep het ook helemaal! Misschien moet ik ook maar kinderboekenschrijver worden!
Ik denk dat kinderen van die leeftijd zich graag inlezen in de ‘volwassenenwereld’. Ideetje: misschien zou je eerst de gemiddelde woordenschat van een kind van 3 moeten inventariseren en daar dan mee aan de slag gaan?
oktober 16, 2007 at 10:17 am
@ Steven W: ik gaf al aan dat bij oudere kinderen inderdaad gaat spelen dat ze zaken die bedoeld zijn voor oudere personen dan zij zelf, juist leuker vinden. Hier speelt bovendien -i.t.t. bij peuters, waar ik het specifiek over heb- dat een 10-jarige al meedraait in ons volwassen taal- en denksysteem (ze draait al een paar jaar mee op de basisschool). Dus hier zal het hooguit de woordenschat zijn die nog verschilt van een volwassene. De vorm en de logica waarin een 10-jarige denkt en spreekt zal al sterk overeenkomen met die van volwassenen… Interessant is wel of de kinderen in de twee citaten komen tot hun uitspraken door hun nog beperkte woordenschat of door een daadwerkelijk verschil in conceptueel denken.