Vader meets RembrandtOriginally uploaded by Dwaalaf
Wie heeft ooit de harde lijn bedacht tussen FASE KIND en FASE VOLWASSEN-ZIJN? Maken we hier niet een monumentale fout in het beleven van het leven? We weten allemaal hoe sterk onze visie en verwachtingen het (be)leven beinvloeden. “We moeten volwassen zijn, de wereld wordt moeilijker naarmate je ouder wordt, dus bereid je goed voor op je toekomst!” Waarom kiezen we er voor om te leven volgens een visie die volgens mij kant noch wal raakt? Waar ligt die lijn tussen kind-zijn en volwassenheid? Heb jij die zelf ooit echt ervaren?
Natuurlijk, het ouder worden brengt bepaalde ontwikkelingen met zich mee. Je gaat (de meesten onder ons 
) op een gegeven moment uit huis, gaat steeds meer zelf de verantwoordelijkheid voor je eigen keuzen (en de gevolgen) dragen, en maakt je losser van je ouders en je kindrol. Maar dat zijn de feiten, de veranderingen in je dagelijkse leven en de invulling hiervan. Maar wie heeft toch bedacht dat die veranderingen richting meer verantwoordelijkheden krijgen, samen horen te gaan met een grotere mate van inperken van de vrije geest die je als kind had? Waarom zouden we ons met zijn allen zo enorm gevangen laten nemen door ‘hoe het hoort’ zoals ik om me heen dagelijks op grootschalige wijze zie gebeuren?
Zeker, het is prettig dat er gedragsregels bestaan die het leven een stuk gesmeerder laten lopen dan wanneer we allemaal in vrijheid zouden doen wat we zelf willen. Maar waarom gooien we ook dat wat kinderen zo positief kenmerkt (en waar ik mensen vaak licht melancholisch naar hoor verlangen) over boord? Het vrije, het losse, het ‘gek doen’ (wat alleen ‘wij volwassenen’ zo noemen… want hoezo is het gek?!)… Wie doen we ermee kwaad als we het zouden behouden?
Al die stromingen in de therapiewereld en op de spirituele kaart die de huidige generaties vertellen dat we meer naar onze intuitie moeten luisteren, omdat we daar met zijn alleen zoveel te ver vanaf zijn gaan staan. Die zouden er niet hoeven zijn als men het ons niet afgeleerd had. Het zou zoveel gemakkelijker zijn om te BLIJVEN luisteren naar je intuitieve kant dan dat op een gegeven moment (vaak als we ‘volwassen’ geacht worden te zijn…) te ‘LEREN’ doen…
Laten we met zijn allen de intuitieve kant in de kinderen om ons heen koesteren en voeden. Laten we het concept ‘volwassenheid’ herdefinieren! En hoor jij zelf af en toe een stemmetje dat jij snel de mond snoert als het je tot ‘onvolwassen’ of ‘gek’ gedrag zou kunnen aanzetten? Luister er eens wel naar en handel…
Zoals mijn vader deed op de foto; hij volgt hier bij de 3D-Nachtwacht op het overvolle Rembrandtplein te Amsterdam de impuls om een beeld te zoenen (terwijl hij bij de afgebeelde man in kwestie ook nog eens stiekum op zijn tenen ging staan! ) Het resultaat? Eerst een hoop geschrokken gezichten om ons heen die niet konden inschatten wat die keurige man ging doen die vanuit het niets op die beelden afrende. Een aantal afkeurende koppen die doorliepen. Maar bovenal tientallen glimlachende, ineens stralende mensen die voor hem applaudiseerden. En waarvan een deel vast dacht ; ik wou dat ik dat ook gewoon durfde!’
En wat deed ik? Ik keek naar mijn vader en dacht ‘wat heerlijk dat je me dit soort ‘kinderachtig’ gedrag nooit afgeleerd hebt!’ 
september 4, 2007 at 8:07 am
Leuk stukkie! Heb zelf ook het idee dat we inderdaad wel eens tot een fundamentele herwaardering/invulling van de ouder/kind-relatie zouden kunnen komen met z’n allen de komende tijd.
‘Volwassenheid’ krijgt een andere betekenis: nu is het zoiets als ‘rationeel beslissingen kunnen nemen’, waarbij je dus voornamelijk je linker hersenhelft gebruikt. Wat het gaat worden is ‘in synergie/harmonie kunnen leven met jezelf en de buitenwereld’, een staat van zijn waarin je zowel gevoel als verstand laat spreken, en dus meer je hele zijn aanspreekt; het intuitie verhaal (dus ook rechter hersenhelft).
Misschien vinden we ook wel een mooie nieuwe term voor deze rol, eentje die vooraf gaat aan het hetzij ouder of kind zijn. Gezinsparticipant of zo
Net als dat we erachter komen dat het leuk is om eerst met z’n allen economisch participant te zijn, voordat het zich dualiseert in hetzij consument of producent, werkgever of werknemer.
Gave foto van Jos trouwens
Ben benieuwd of hij het boek van Douglas Rushkoff (’Get back in the Box’, in het Duits ‘Die Neue Rennaissance’ oid) al gelezen heeft en wat hij ervan vond. Gaat eigenlijk ook over het omarmen van je fascinatie voor en plezier in het leven (flow!), maar dan specifiek op het vlak van bedrijven die hun core business hebben uitbesteed en eigenlijk alleen nog aan winstmaximalisatie doen. Rushkoff heeft dat soort dingen goed door.
Heeft onze Jos al een blog?
september 4, 2007 at 1:42 pm
Natuurlijk heb ik mijn vader laten weten dat hij met foto en al op mijn blog staat. Zijn reactie op mijn stukje over Kinderachtige volwassene wil ik jullie niet onthouden…
Verzonden: maandag 3 september 2007 21:31
Onderwerp: Re: paps op de blog
Aan mijn lieve weldenkende dochter,
Essentieel is dat je regelmatig stil blijft staan bij je eigen levensloop, waarbij met het vorderen van je leven steeds weer andere en soms meer verantwoordelijkheden je pad kruisen, dan je lief zal zijn. Het kind in jezelf blijven zien weerhoud je van de schijnzekerheid van het volwassen zijn.
Gezonde twijfel en het hieraan gekoppelde “niet zeker weten” behoed je voor dogmatisch denken. Dat denken is aangeleerd, komend van buitenaf.
Intuïtie komt van binnen, vanuit jezelf.
Ik herken het maar al te goed, hoewel dat vaak verborgen blijft als achter mijn “veilige pantser der volwassenheid”. Je lijkt in dat opzicht veel op je Oma. Zij dreef op intuïtie. Zij is eigenlijk altijd kind gebleven. Het grote verschil met haar is dat jij daarnaast een denker bent die onzichtbare zaken scherp ziet en goed kan verwoorden.
Voor mij is de essentie, voor ieder van ons, je hele leven te blijven handelen vanuit een evenwicht tussen het voelen, het denken, en niet te vergeten het willen. Volwassen gedrag kan volgens mij alleen maar volwassen zijn, als dat leidt tot relevant maatschappelijk handelen, in welke vorm dan ook.
Kusjes
Pap
september 5, 2007 at 10:01 am
Kinderen zijn soms stierlijk vervelend. Ze kunnen jengelen, agressief zijn en buitensporig egoïstisch. Het mooie van volwassen worden is dat mensen doorgaans meer rekening gaan houden met anderen en kunnen reflecteren op hun eigen gedrag. Erg positief, vind ik zelf. De keerzijde is inderdaad dat ook de leuke kanten van de kinderlijke spontaniteit verdwijnen. Als je die in leven wilt houden, is dat natuurlijk heel leuk. Maar om nou te zeggen dat volwassenen in het algemeen het kind in zich meer moeten laten spreken… liever niet!
september 5, 2007 at 2:47 pm
Volgens mij is de kern van mijn verhaal niet helemaal overgekomen. Mij ging het meer om het in contact staan met je gevoel en intuitieve kant bij kids en het daarnaar luisteren/handelen, dan de spontaniteit.
september 5, 2007 at 11:09 pm
Dat maakt voor mijn reactie weinig verschil. Waar ik ’spontaniteit’ schreef, kun je net zo goed ‘gevoel’ of ‘intuïtie’ lezen. Ik ben het voor een deel natuurlijk wel met je eens hoor, maar ik roep altijd graag het tegendeel. Als iedereen roept dat ‘het kind in ons’ de ruimte moet krijgen (en dat hoor ik wel vaker), dan wil ik even de keerzijde noemen.