Alleen per 2 verkrijgbaar…

Vrijdagavond 18:00. Dirk van den Broek, Amsterdam.
Ik twijfel even of ik op dit tijdstip wel deze onbekende supermarkt binnen moet wandelen, maar wimpel deze twijfel weg als grote nonsens. Mijn plan is eenvoudig: Ik loop snel naar binnen, pak mijn boodschappen uit de rekken en reken nog sneller af. Maar ergens gaat het mis en ziet ze haar kans.

Dames en heren, terug van weggeweest, een applausje voor DE UNHAPPY SINGLE in mij! Dit is de vrouw die het niet ziet. Die de mooie verhalen over het ontmoeten van andere leuke singles in de supermarkt niet herkent. Ze vindt de strategie van ‘in elkaars mandje kijken’ en zo inschatten of de ander ‘ook alleen’ is te zielig voor woorden en gelooft niet dat ze onder bruut TL-licht OOIT een leuke man gaat tegenkomen.

Wat ze wel ziet is een eindeloze reeks happy couples die bijna huppelend van geluk de supermarkten van Nederland doorstruint, op zoek naar de heerlijkste ingrediënten voor hun gezamenlijk te maken en nuttigen romantische maaltijd. Waarschijnlijk nog onder het genot van kaarslicht ook. Ze lijken zelden te twijfelen over wat ze zullen gaan eten en als ze al twijfelen, hoor je ze hardop bedenken welk lekkere gerecht ze bij het laatste diner met dat andere leuke stel ook alweer gegeten hebben. De unhappy single in mij staat, dit alles aanschouwend, met een pruillip en een lege winkelwagen aan de zijkant. Niet dat ze een winkelwagen nodig heeft voor die paar single-boodschappen. Maar zonder zou ze de ondersteuning missen. Het leunt gewoon lekker als je een beetje doelloos rondloopt en geeft toch het gevoel dat je i.i.g. grootse boodschappenplannen hebt! Een feestje of een groot gezin. Allemaal niet het geval, maar het zou wel kunnen…

Dit alles maakt de zin in het bereiden van een 1-persoonsmaaltijd op vrijdagavond er niet groter op. Mijn inspiratie is verdwenen in een bodemloze put. Ik bel een goede vriendin onder het mom van ‘heb jij nog lekkere dinertips?’ maar eigenlijk bel ik natuurlijk om te kijken of ik de unhappy single kan verdrijven. “He meid, hoe is ‘ie?” zeg ik, terwijl ik de vrolijkheid uit mijn tenen haal. Ze vertelt dat ze net klaar is met eten en ze het heerlijk vindt dat ze vanavond even ‘lekker alleen’ is omdat haar lief aan het borrelen is met collega’s. Ik gun haar zo’n avondje terwijl ik zelf verlang naar het verlangen naar zo’n avond. Ik vergeet spontaan te vragen naar een lekker recept en hang na een minuut of tien op. Mission failed. De unhappy single maakt zich met hernieuwde energie op voor een lange avond aanwezigheid.

Na nog eens tien minuten doelloos ronddwalen, besluit ik dat een stemming als deze vraagt om een diner uit moederstijd en schraap de ingrediënten voor een eenvoudige pasta met rode saus bij elkaar. Bij een stemming als deze hoort ook een toetje. En alsof een stem het mij influistert, loop ik naar de plek waar de moorkoppen staan. Ik ken deze supermarkt niet, maar loop er naartoe alsof ik nooit anders gedaan heb. Ik zie ze staan en even denk ik nog ‘waarom verkopen ze die krengen nou weer alleen per 2?! Zelfs die dingen zijn gemaakt voor happy couples?!’

En dan ineens dringt het tot me door. Even verschijnt ook om mij een wolkje van onaantastbaarheid en versmelten de unhappy en de happy single weer. Ik pak het doosje, loop naar de kassa, zie de happy couples verlekkerd kijken naar mijn moorkoppen en glimlach terwijl ik denk ‘en die hoef IK lekker niet te delen!’ Eat that, happy couples!