Barcelona

Musee Gaudi. Casa Vicens. Miro. Sagrada Familia. Casa Mila. Casa Batllo. Hospital de la Santa Creu i Sant Pau. Palau de la Musica Catalana. Het Picassomuseum. Santa Maria del Mar… de lijst is eindeloos.

‘Oh wat heerlijk, Barcelona! Had je wel een goede reisgids? Heb je de huizen van Gaudi bezocht? Zijn jullie naar alle bekende plekken geweest, hebben jullie alles gezien?!’ Nee, dat hebben we niet.

Happy slappin’?

Vrijdagochtend. Een kop koffie, boterham en het ochtendjournaal op tv. Happy slapping komt weer voorbij. Jongeren die wildvreemde mensen in het openbaar klappen geven en dit met hun mobieltje vastleggen. En het liefst maken ze dit online wereldkundig. Wat een kick..? En weer gaat een fenomeen mijn begrip van en voor menselijk gedrag voorbij.

Vrijdagavond. Ik sta met een fohn te wachten in de rij bij de servicebalie van de Mediamarkt in Hoog Catharijne. Ik hoor een groep jongeren buiten de schuifdeuren hard roepen en duidelijk aandacht vragen.

(on)(te)recht

Zaterdagavond. Amsterdam. Volle buik van lekker eten bij A Fusion op de Zeedijk. Op de fiets met lief. Damstraat. In fuik van politie. ‘Ja, stap maar even af dame’. Shit. Ik heb werkelijk altijd lampjes bij me (op jas, tas of fiets). Deze keer niet. Zaten nog in de tas die ik -om me vrijer te voelen- voor de uitzondering eens niet meenam. Krijg ik dus wel ‘mooi’ een boete van 20 euro! En dat voelt toch niet terecht. Ik snap dat je je lampjes ALTIJD moet gebruiken. Maar nu word ik net zo hard gestraft als ieder ander die NOOIT lampjes gebruikt. Ik vond het flauw. Zei nog ‘ik heb altijd lampjes bij me, altijd, vraag maar aan mijn lief!’ Agent (met onderkoeld toontje): ‘uw lief heeft wel lampjes’. Zucht. Met deze man viel niet te spotten, noch praten.

Vorige week. Vroeg in de ochtend. Amsterdam Centraal Station. Pinautomaat. Zin in thee. Bij het pinnen verschijnt na invoer van mijn pas de volgende zin ‘LAAT U NIET AFLEIDEN TIJDENS DEZE TRANSACTIE!’ Op een schermpje dat sowieso al vol stond met zinnen. Ik ben nog nooit zo afgeleid tijdens een transactie als door die zin! Ik moest echt goed kijken in die zee van zinnen of ik wel goed las wat er stond. De schermpjes die voorbij komen in de pinprocedure zijn nooit verrassend. Trekken nooit echt je aandacht. Dat moet ook niet. Je moet je kunnen concentreren op de geldelijke transactie. Waarom dan nu deze zin? Die me zo afleidde, dat ik bijna vergat mijn pincode in te toetsen…

Zomaar 2 anecdotes uit mijn wekelijkse beslommeringen in onze mooie stad Amsterdam. Daar gebeurt het..!

 Oh. En gelukkig nieuwjaar lieve lezers! Ik dronk mijn champagne tijdens de eerste minuten van 2008 terwijl voor mijn neus een Audi 3 uit het IJ getild werd waar de 4 zwaargewonde inzittenden net al uitgevist waren door duikers. Score: 1 dode, zo bleek later, What a way to start the New Year.  

Oud nieuws

De stapel groeit. Een abonnement dwingt zich binnen. En de druk neemt toe. Hoe oud is nieuws nog nieuws?
Ik probeer het steeds weer. Nu zelfs met alleen maar een do-vr-za abonnement. En weer verzand ik in het verleden. Al die exemplaren van ’toen’ maken het moeilijk om in het moment te blijven. Terwijl daar de kracht ligt. Het geluk. Gisteren weer aan herinnerd tijdens de repetitie met Ymprov. Op zoveel vlakken is toneel niets anders dan het leven. En andersom. 

‘Ik wil niets missen. Ik wil niets missen. Ik wil niets missen.’
Mantra’s! Ook weer even opgefrist gisteren bij Ymprov.

Een mantra kun je maken. Wat als ik ‘m omgooi?
‘Ik mis niets. Ik mis niets. Ik mis niets.’

He. Rust. Fijn. (en dat Volkskrant Magazine is lekker tijdloos en gaat een hele week mee op het toilet… )

Gespeeld

Utrecht. Een woonkamer. In een straat die ik niet ken. Bij mensen die ik niet eerder ontmoette. Een kamer met veel stoelen. Teveel voor een woonkamer. Schots en scheef door elkaar. Bijna allemaal. 4 stoelen wachten op een rijtje, geduldig. Eentje wacht op mij. Al weet ‘ie dat zelf nog niet. En wat er staat te gebeuren is ‘m ook nog onbekend. Net als mij trouwens. Tri-i-ing!

Mijn datingprofiel

Nu ik het thema internetdaten eindelijk heb aangesneden (shame on me om daar nu pas mee te komen… in de ondertitel van mijn blog suggereer ik dat dit een regelmatig besproken thema is) wil ik mijn datingprofiel wel eens met jullie delen. Ik ben erg benieuwd of de mensen die mij persoonlijk kennen, mij (in meer of mindere mate) in dit profiel herkennen. En het profiel maakt mogelijk sommige eerste berichtjes van de heren uit mijn vorige post begrijpelijker. Dit profiel is trouwens

Ooit had ik het idee om een boekje te schrijven over de ervaringen die ik als intensief internetdater heb opgedaan. Dat boekje is er niet van gekomen (en inmiddels bestaan er al diverse boekjes op dit vlak). Nu mijn RP-membership eind november afliep, kreeg ik zin om nog iets met de rijkdom aan berichtjes van mannen te doen voor RP ze een stille dood laat sterven in de prullenbakdatabase. De psycholoog in mij kan het niet laten

Op een oude fiets…

… fietst het klote. Maar ik doe het al 10 jaar met zulke exemplaren. Ik heb sinds ik A’dam 2 jaar geleden verlaten heb om weer in mijn huisje in Utrecht te gaan wonen altijd ook nog een fiets gehad in A’dam. Deze stond soms wel 2 weken

Rufus, here I come!

Er zweven zoveel blogteksten door mijn hoofd die ik wil typen, maar ik mis even de tijd en rust… dus nu een kort, weinig tot zinvolle discussies aanleiding gevend berichtje:

Ik ga zo naar mijn held Rufus Wainwright in de HMH! De hele week zing, neurie en beluister ik al zijn deuntjes… wat een man. Zou ik/iemand ‘m niet om kunnen turnen richting het heteroschap?

In het moment

Ren, haast, ren, haast, mailtjes, belletjes, onredelijke contactpersoon, teveel mails, artikelen die wachten op een kritische blik, een telefonisch interview met de wijkagent over het subjectieve begrip ‘veiligheid’, aanleveren van kopij voor de krant, zoeken van een beeld van sinterklaas (met hoge resolutie!), nog wat mensen bellen, en dan ineens